Przejdź do treści

Poradnik Ludzkiego Pisania

Jednostka analizy. Dlaczego 18 pomiarów to nie 18 osób

Spis treści
  1. Co sprawdzić przed wpisaniem N do pracy
  2. Dlaczego nie wystarczy zostawić jednego wyniku na osobę

Sześciu studentów oddało po trzy prace pisemne. W pliku jest więc 18 wyników. Czy można napisać w metodologii, że próba liczyła 18 osób? Nie. Trzy wyniki tego samego studenta nie stają się trzema niezależnymi uczestnikami.

Jednostka analizy wskazuje, kogo lub co porównujesz. Liczba wierszy mówi tylko, ile zapisów masz w pliku. Gdy te dwie rzeczy zostaną pomylone, analiza może wyglądać na dokładniejszą, niż jest. Sprawdźmy to na liczbach.

W naszym fikcyjnym przykładzie pytamy o przeciętny wynik studenta w ustalonym zestawie trzech równoważnych prac. Nie badamy poprawy w czasie ani skuteczności zajęć. Wyniki pierwszej osoby to 40, 42 i 44 punkty, drugiej 50, 52 i 54. Pełny zestaw dla sześciu osób znajduje się w pliku do pobrania.

Sześć identyfikatorów studentów, po trzy wyniki każdego i sześć średnich osób. Po kopiowaniu jest 180 zapisów, ale nadal sześć osób
Autorska plansza przykładu, nie zrzut programu. Kliknij, aby odczytać liczby w powiększeniu.

Najpierw liczymy średnią prac każdego studenta. Dostajemy sześć wartości: 42, 52, 62, 47, 57 i 67. Ich średnia wynosi 54,5 punktu. Przy założeniu niezależności osób błąd standardowy tej średniej wynosi około 3,819 punktu.

Teraz celowo popełniamy błąd: traktujemy wszystkie 18 wyników jak niezależne osoby i liczymy błąd standardowy ze wzoru s/√k, gdzie k jest liczbą wierszy. Wychodzi 2,109. Potem kopiujemy każdy wiersz dziesięć razy, bez nowych prac i nowych studentów. Błędny wynik spada do 0,650.

Ani jeden uczestnik nie przybył. Średnie osób i ich błąd standardowy nie zmieniły się. Zmalała tylko liczba wyliczona metodą, której założenia zostały złamane. To nie jest wzrost precyzji badania.

Co sprawdzić przed wpisaniem N do pracy

Zacznij od znaczenia jednego rekordu. W układzie długim wiersz może oznaczać pracę, wizytę lub pomiar, a ta sama osoba pojawia się wielokrotnie. Identyfikator musi pozwalać połączyć jej wyniki. Sam taki układ danych nie jest błędem.

Dla naszego przypadku opis brzmiałby: „Zebrano 18 ocen prac od sześciu studentów, po trzy oceny na osobę. W analizie średniego poziomu wyniku dla każdej osoby obliczono średnią z ustalonego zestawu trzech prac”. Nie piszemy po prostu „N = 18”, bez wyjaśnienia, co policzono.

Traktowanie zależnych obserwacji jak niezależnych bywa nazywane pseudoreplikacją. Stanley Lazic opisuje ten problem przy pomiarach powtarzanych i danych zagnieżdżonych. Własny test z kopiowaniem pokazuje skrajny, łatwy do odtworzenia przypadek. Prawidłowe kolejne pomiary nie są jednak zbędnymi kopiami: mogą wnosić informację, jeśli analiza zachowuje ich powiązanie.

Policz ten przykład samodzielnie

DOCX zawiera wszystkie 18 zapisów, wzory i rozwiązanie. Na końcu możesz rozpisać jednostki własnego zbioru, zanim wybierzesz test. Do ćwiczenia wystarczą edytor obsługujący DOCX i kalkulator.

Pobierz dane i ćwiczenie (DOCX)Dokument Word · 71 kB

Dlaczego nie wystarczy zostawić jednego wyniku na osobę

W przykładzie uśrednienie odpowiadało postawionemu pytaniu. Przy pytaniu „czy wynik poprawił się między pierwszą a trzecią pracą?” jedna średnia usunęłaby właśnie tę zmianę, którą chcemy zbadać. Potrzebna byłaby analiza zachowująca kolejność i zależność pomiarów. Jej konkretny wariant omawia poradnik o ANOVA z powtarzanym pomiarem.

Różna trudność zadań, brak części wyników czy różna liczba prac też wymagają osobnego planu. Nie kasuj poprawnych powtórzonych pomiarów jako duplikatów. Nie wybieraj pierwszego tylko po to, żeby każda osoba miała jeden wiersz.

I jeszcze jedna granica. Sześć różnych ID nie dowodzi niezależności. Osoby mogą należeć do tej samej klasy lub zespołu. Jeżeli interwencję przydzielano całym klasom, trzeba rozpatrywać także ten poziom projektu. NC3Rs wyjaśnia jednostkę eksperymentalną przez niezależny przydział interwencji. Materiał dotyczy doświadczeń na zwierzętach; nie jest instrukcją badań studentów, lecz dobrze pokazuje, dlaczego jednostką nie zawsze jest pojedynczy osobnik.

Przed analizą zapisz zatem liczbę osób lub innych jednostek oraz liczbę ich pomiarów. Wskaż powiązania między rekordami. Potem dobierz metodę do pytania. Kalkulacja wymaganej liczebności przyda się dopiero wtedy, gdy wiadomo, czego ta liczebność dotyczy.

Źródła i sposób sprawdzenia obliczeń

Fikcyjne dane z gotowego TXT odczytano skryptem Node.js. Sprawdzono liczbę ID, średnie osób, wzór z odchyleniem próbki oraz wynik po dziesięciokrotnym skopiowaniu rekordów w pamięci. Obliczenia 2,109 i 0,650 są celowo błędnym zastosowaniem wzoru, nie zaleceniem analizy. Test nie korzystał z natywnego Office ani danych uczestników.

Co dalej?

Wybierz ścieżkę po lekturze artykułu.

Masz tekst, który trzeba uporządkować?

Wyślij temat, fragment pliku albo krótki opis sytuacji. Odpowiemy, jaki zakres ma sens i od czego zależy wycena.

Ustawienia cookies

Niezbędne funkcje zapamiętują Twój wybór. Statystyki są dobrowolne. Nie wysyłamy do nich treści wiadomości ani załączników.

Wybór zapamiętujemy na maksymalnie 180 dni. Możesz go zmienić wcześniej, klikając ciasteczko w lewym dolnym rogu.