NIE SZUKAJ MAGICZNEJ LICZBYLiczbę wywiadów uzasadnia się celem, specyfiką próby, jakością rozmów i sposobem analizy. Plan powinien podawać zakres startowy oraz jawną regułę sprawdzania, czy kolejne rozmowy nadal wnoszą istotną wiedzę.
To model do argumentowania decyzji, nie kalkulator statystyczny.
Dlaczego nie istnieje jedna poprawna liczba wywiadów
Pięć rozmów z bardzo specyficzną grupą, przy wąskim pytaniu i długich wywiadach, może dostarczyć więcej informacji niż piętnaście krótkich rozmów z przypadkowo dobranymi osobami. Z kolei porównanie kilku podgrup, szeroki cel albo poszukiwanie subtelnych mechanizmów zwykle wymaga większego i bardziej zróżnicowanego materiału.
Nie stosuj analizy mocy przeznaczonej do badań ilościowych. Osobny poradnik wyjaśnia liczebność próby i G*Power; przy wywiadach oceniasz adekwatność informacji, a nie prawdopodobieństwo wykrycia efektu statystycznego.
Najpierw ustal, czego ma wystarczyć materiał
Chcesz zidentyfikować główne rodzaje doświadczeń lub problemów.
Potrzebujesz niuansów, warunków i sposobów interpretowania doświadczenia.
Każda ważna podgrupa musi mieć materiał pozwalający zobaczyć podobieństwa i różnice.
Badanie nastawione na listę zagadnień może wcześniej osiągnąć stabilność kodów niż projekt, który ma wyjaśnić znaczenie zjawiska. Hennink, Kaiser i Marconi odróżniają nasycenie kodów od nasycenia znaczenia — w ich konkretnym badaniu drugie wymagało wyraźnie większej liczby rozmów. Wyniku tego badania nie należy kopiować jako uniwersalnej normy.
Pięć przesłanek mocy informacyjnej
- Cel badaniaWąskie pytanie skupione na jednym doświadczeniu zwykle wymaga mniej przypadków niż szeroka mapa wielu procesów.
- Specyfika próbyIm trafniej uczestnicy odpowiadają kryteriom i im bardziej ich doświadczenie pasuje do celu, tym więcej wnosi przypadek.
- Rola teoriiUgruntowana rama może skupić zbieranie danych; projekt eksploracyjny potrzebuje przestrzeni na nieprzewidziane kierunki.
- Jakość dialoguDługie, konkretne i refleksyjne odpowiedzi dają inną podstawę niż krótkie deklaracje.
- Strategia analizyAnaliza pojedynczych przypadków i porównania podgrup stawiają inne wymagania niż analiza wspólnych wzorów.
To rozwija, ale nie zastępuje decyzji o sposobie doboru próby. Najpierw ustalasz, kto może odpowiedzieć na pytanie, a dopiero potem planujesz zakres rekrutacji.
Planer zakresu wywiadów
Oceń warunki swojego projektu
Ustaw pięć przesłanek. Wynik daje orientacyjny zakres startowy i wskazuje, co trzeba kontrolować w trakcie badania.
Rozpocznij analizę podczas rekrutacji i zaplanuj możliwość korekty zakresu.
Zakres z planera nie jest wynikiem walidowanego wzoru. Pomaga uporządkować rozmowę z promotorem i opisać założenia. W protokole podaj zakres, rezerwę rekrutacyjną oraz kryterium stop. Samo zdanie „przeprowadzono 12 wywiadów, ponieważ tyle zaleca literatura” jest zbyt słabe.
Jak sprawdzać nasycenie bez udawania pewności
Zaktualizuj kody, mema i matrycę przypadków.
Oddziel nowy kod od nowego znaczenia, warunku lub wyjątku.
Brak nowości w jednej grupie nie kończy porównania innych grup.
Podaj, czego kolejne rozmowy nie zmieniały i w jakich granicach.
Analiza musi więc toczyć się równolegle z rekrutacją. Pomaga w tym osobny dziennik badacza i audit trail, w którym zapiszesz rozwój kodów, przypadki negatywne i podstawę decyzji o zakończeniu.
Kiedy nie używać pojęcia nasycenia
Nasycenie nie pasuje automatycznie do każdego podejścia. Braun i Clarke wskazują, że w refleksyjnej analizie tematycznej rozumienie nasycenia jako „braku nowej informacji” jest niespójne z interpretacyjnym charakterem analizy. W takim projekcie lepiej uzasadnić zbiór danych przez zakres celu, bogactwo materiału, różnorodność przypadków, dostępne zasoby i moc informacyjną.
W projekcie z wywiadami eksperckimi liczy się także pokrycie ról i perspektyw, nie tylko powtarzalność wypowiedzi. Zobacz zasady doboru ekspertów. Przy grupach fokusowych jednostką planowania jest również grupa i dynamika interakcji, dlatego prosty przelicznik uczestników bywa mylący.
Wzór uzasadnienia liczby wywiadów w metodologii
Zaplanowano przeprowadzenie od 12 do 18 wywiadów indywidualnych. Zakres przyjęto ze względu na porównanie dwóch grup uczestników, zróżnicowanie stażu pracy oraz eksploracyjny charakter pytania. Rekrutację i analizę prowadzono równolegle. Po każdej serii trzech rozmów aktualizowano matrycę kodów i znaczeń. Zbieranie danych zakończono, gdy kolejne rozmowy nie wnosiły nowych wymiarów do kluczowych kategorii, a przypadki odmienne zostały celowo sprawdzone.
Dopasuj liczby i kryteria do swojego projektu. Jeśli z góry wiesz, że możesz wykonać maksymalnie osiem rozmów, napisz o ograniczeniu otwarcie i zawęź cel. Dobrze wykonane, ograniczone badanie jest lepsze niż pozorna obietnica pełnego nasycenia. Później opisz, jak materiał przeszedł przez kodowanie i analizę tematyczną.
Źródła i dalsza lektura
- Malterud, Siersma i Guassora – Information Power
- Hennink, Kaiser i Marconi – Code Saturation Versus Meaning Saturation
- Braun i Clarke – Designing for Reflexive Thematic Analysis
- Vasileiou i in. – uzasadnianie liczebności w badaniach wywiadowych
- Data saturation and information power – aktualny przegląd pojęć










